NEWSFLASH
1 oktober 2011
Record Dutch Joy 7 starts = 7 x finish uit dezelfde stal.
Zondag 26 juni heeft de oranje/gele DutchJoy-trein met succes rondgeboemeld in het Luxemburgse Schweich waar ook het NL endurancekader hun selectiewedstrijd afrondde.
Onder dezelfde weers- en bodemomstandigheden werd op de kortste afstand door alle 7 gestarte DJ-ruiters met succes de 20 km afstand afgelegd. De meeste ruiters waren debutant en deden hier hun 1e endurance ervaring op na een voorbereiding van 2 dagen. Alle 7 ruiters plaatsten zich bovenin het klassement welke aan de hand van conditionele waardes en optimale snelheid vervaardigd werd. Van de 42 starters werden ze respectievelijk 1e, 4e, 5e, 7e, 8e, 11e en 14e.
Met vriendelijke groeten,
Nörten-Hardenberg
Tikkie anders dan verwacht.
Ik had Nörten-Hardenberg (vroeger heette deze wedstrijd over hetzelfde parcours Göttingen) in ons programma opgenomen daar ik meende dat deze wedstrijd vlak was met zachte bodem. Zo werd mij dit gemeld door enkele NL collega’s die hier voorheen hadden deelgenomen.
Schijnbaar heb ik mijn vraag niet goed gesteld, of slecht geluisterd, werd ik voor de mal gehouden of was men zijn ervaring vergeten want het was verre van plat en de bodem tegenovergesteld aan zacht. Bij de heenreis kreeg ik, hoe meer wij het wedstrijdgebied naderden, er al een hard hoofd in. Ik werd heel benieuwd hoe men een vlak parcours kon uitzetten in al die heuvels. Kon ook niet bleek ter plaatse. Het werd een feit dat de kilometers gereden moesten worden op knalharde bodem en in de heuvels. Meer dan 3.000 meter moest er klimmend en dalend worden afgelegd.
Beetje lastig want ik had mijn scheurijzer Jochie meegenomen welke debutant was op deze 160 km afstand. Een paard welke heel moeilijk in toom te houden is en het beste tot zijn recht komt op laagvliegparcours ofterwijl zachte bodem – plat terrein.
We moesten roeien met de riemen die we hadden en begonnen met het bijstellen van onze doelen. Geen snelle wedstrijd maar zo voorzichtig mogelijk rijden en kijken hoever we konden komen.
Zoekplaatje
Op woensdag kwamen Kathleen en ik in de JOYmobiel met de paardeninhoud aan en zetten het kampement op. Donderdag doorliepen wij de inschrijfprocedures, losrijden, voorkeuringen, vetgate opbouwen, stallen klaarmaken. In de middag arriveerden Astrid en Djimmer mooi op tijd om nog parcours te kunnen verkennen. Hetgeen wel nodig bleek want het roadboek welke we kregen had geen letter te veel. Er werd op inkt bezuinigd en je moest het doen met teksten als ‘Ga naar Bühle en rij daar naar het crewpoint’….
Een heel gezoek vooral als je weet dat Bühle toch een volwassen dorp is met heel wat straten en het crewpoint ergens daarbuiten in de bushbush verscholen was.
Over de kop
Na de briefing zo snel mogelijk de laatste zaken afhandelen en hop naar bed. Om 3.30 uur ging de wekker al weer.
Geslapen heb ik niet. Ik wist inmiddels hoe de eerste kilometers van het parcours er uitzagen, uitglijdende gravel, lange stukken met kuilen bedekt met lang gras, op heuvelweggetjes ijzeren waterafvoergeulen waarin makkelijk een paardenvoetje in vast kon blijven zitten…
Ik weet hoe waanzinnig hectisch, onbestuurbaar en vooral blind Jochie in een wedstrijd is. Ik maakte mij zorgen hoe ik deze stuiterbal door dit stuk kamikazeterrein moest rijden. Telkens flitste mij beelden door het hoofd dat wij over de kop sloegen. Nou, daarmee komt de slaap echt niet.
Van start
Opgetoomd met een strenge pelham in zachte handjes en samen rijdend in een rustig clubje van zo’n 6 paarden ging het wonderwijl goed en bleef Jochie rustig en (vooral belangrijk) redelijk bestuurbaar. Het moeilijke beginstuk werd probleemloos afgelegd en hierna werd de bodem goed bereidbaar al bleef het hard. Zo gingen we vlotjes de eerste 20 km door tot de bewegwijzering verdween. Het was enkele km zoeken en dwalen, het hele peloton kwam weer bij elkaar. Het zoeken koste ons zeker 15-20 min. maar gelukkig bleek de rest van de parcoursuitzetting intact. Bij het vervolgen van de route begon de onrust. De snellere kameraden onder ons wilden weer naar voren hun plaats innemen. Links en rechts werden we ingehaald en dat is nu net hetgeen waar Jochie niet tegen kan. Hij werd ouderwets dol en de laatste 10 km had ik mijn handen vol om heelhuids naar de vetgate te komen.
Baybay
We bleken geen gelukkige keus gemaakt te hebben met de plaats van onze rustpaddock. De luidspreker van de startlijn stond er pal naast. Bij de electronische aftelling klonk bij elke vertrekkende combinatie een blikkerig BAYBAY als aanmoediging. Heel orgineel dat zeker, maar Jochie dacht dat hij bij elke BAYBAY ook flitsend van start moest, eventueel met paddock en al en had weinig rust in die pauze. Maar alles went en een paar rondes verder deerde dit hem niet meer.
Op grote voet
Daar ik mijn rijschoenen vergeten was legde ik beslag op de wandelschoenen van mijn groom. De keuze was te klein of te groot. Dus doorliep ik de wedstrijd met een paar extra dikke kousen op grote voet. Rijdend ging het heel aardig maar naast het paard dravend in de gate liep ik toch wel behoorlijk als een Pipo de Clown te kloffen. Het hield je wel stevig op de grond.
Lekker dier
Voor Jochie was het zijn eerste 160er. Daarvoor had hij 2 x een 100 en 2 x een 120 gereden.
Schijnbaar kan hij tellen want toen hij vanaf de 4e ronde weer gezadeld werd voor nog een 5e en 6e ronde zag je hem echt kijken van ‘daar klopt niets van, we zijn nu toch klaar’. Maar zonder morren werd het geaccepteerd, lichtten de oogjes en oren weer op en ging hij vlotjes in galop van start. Hij pakte zijn taak keurig op. Sowieso deed hij het de hele wedstrijd keurig in de gate. Goed eten, goed drinken, op zijn tijd een plasje en mesten en je vooral als een jonge god laten verzorgen. Al die aandacht en handen voor hem, de beste spullen, het lekkerste eten, de fijnste stal, hij vind dit heerlijk. En ach, tussendoor loop je telkens weer dat stukje om daarna weer verder vertroeteld te worden. Hij deed het met plezier.
Hij had geen moment een dip. Kreeg op de 5e loop juist het tegenovergestelde. In de verte zag hij paarden lopen en hij wilde daar persé aansluiting mee krijgen. Hetgeen niet mocht van mij daar hij dan een paar streepjes te hard zou lopen. Woest gingen we die ronde door, mijnheer begon weer met zijn kop te schudden, stuiterde rond, keek niet waar hij liep en schoof bij elke bocht bijna op zijn giegel . Het was even jammer dat de stang al lang vervangen was door een eenvoudig trensje en de handschoenen uit. Met het betere trek- en rukwerk hield ik de boel nog net onder controle. Het leverde mij wel de nodige blaren op.
Wonderlijk dat op 120 km een paard nog zulke streken kan uithalen.
De laatste ronde verliep volgens het boekje. Tempo vasthouden, voorzichtig rijden, niet teveel vragen, niets laten liggen. We haalden nog 3 combinaties in die totaal geen fut meer hadden. 1 andere ruiter haakte nog aan en hield dit tot de laatste 100 meter vol. De laatste forse heuvel richting finish namen wij in galop en dat was hun te machtig. Zo kwamen we als 5e over de finish.
Geweldig
5e plaats van de 16 starters met 15,51 km p.u. slechts 36 minuten na de winnaar, op het Duits Kampioenschap op zwaar en hard terrein.
Daarbij ontvingen wij ook de prijs voor de beste buitenlandse combinatie.
En dat op je 1e 160er.
Dit had ik nooit verwacht noch kunnen bedenken. Dit daar Jochie het in den beginne helemaal niet zo goed deed op heuvels of harde bodem.
Het heeft hem wat meer tijd en management gekost. Die heeft hij optimaal gekregen.
Zowel op de 100 km in Mont le Soie (2009) als hier in Nörten-Hardenberg heeft hij laten zien dat hij ook inmiddels klaar is voor bergparcoursen.
Jochie je bent een Geweldig Paard.
Prima wedstrijd
De wedstrijd was prima en uiterst vakkundig georganiseerd. De dames Ursula Vetter en Julliete Mallison hebben een puik staaltje werk verricht.
De entourage was machtig mooi op een eeuwenoud Grafelijk gestüt welke bekend staat om hun kwaliteitsvolle Hannoveraanse fokkerij. Vele hippische evenementen worden op deze prachtige terreinen gehouden.
Stijl, sfeer en voorspoed ademde uit elk gebouw en terrein.
We hadden goede douches ter plaatse !
In alles de ruimte.
Een magnifiek landschap.
Rustieke dorpjes met prachtige vakwerkhuizen.
Veel toegewijde vrijwilligers en een meelevende bevolking.
Absoluut een aanrader.
Yvonne
Yvonne van der Velde en JOY Escobar
Winnaar Nederlands Kampioenschap Endurance 2011
Er blinkt heel wat
Jawel, de 2e Nederlands gouden plak is binnen gehaald.
De resultaten even op een rij sinds het bestaan van het NL Kampioenschap.
2 x goud met Cherain (2007) en Esco (2011)
2 x zilver met Roos (2002) en Beatle (2004)
2 x brons beide met Roos (2003 + 2005)
In 2006 won Roos de 100 km op het NK, in 2008 + 2009 mocht het op het allerlaatste moment op de 160 km bij Esco niet lukken en in 2010 werd het NK niet georganiseerd.
Al met al een lijstje die aantoont dat wij graag vooraan staan en waar we heel erg trots op zijn.
Tactiek
Onverwacht was deze overwinning zeker.
We gingen van start met als doel goed finishen en het behalen van een snelheid van 15 km per uur. Dit hebben wij gehaald en hiermee zijn we uiterst tevreden.
Het behalen van de Nederlandse titel én de CEI overwinning is een extra, een hele grote dot slagroom op de feesttaart.
Omdat het zo onverwacht is, is het nu nog moeilijk te beseffen.
Het is wel (weer) een voorbeeld dat het rijden met de juiste wedstrijdtactiek je heel ver brengt.
Beste smid
Dankbaar ben ik onze smid Onno Grund.
Verleden maand op 30 april moest ik de 120 km Mont le Soie, een verplichte selectiewedstrijd voor het EK Florac-team, nog afzeggen wegens kreupelheid bij Esco. Hij had een voetontsteking gekregen wegens een overbelasting veroorzaakt door foutief hoefbeslag. Ook voor de 3 weken later vervangende wedstrijd Castelsagrat (F) liep Esco nog niet goed genoeg. Onno heeft met 2 smidsbeurten (waarvan de laatste de dag voor de wedstrijd !) Esco weer helemaal toppie gemaakt. Er zijn maar weinig smeden die zulk topwerk af kunnen leveren. Ik ben hem dan ook zeer dankbaar en weet dat een belangrijk deel van deze overwinning van zijn hand komt.
Echte vakmensen
Maar ook mijn grooms Paul, Ingrid en Marga hebben hun onmisbare bijdrage geleverd en puik werk neergezet.
Later op de dag kwamen de niet-in-dienst-zijnde-grooms Leo, Astrid en Djimmer ons aanmoedigen. Het was een echte verrassing en heel goed Leo weer in het enduranceterrein te zien nadat hij door een ernstige blessure en dito operatie / revalidatie maanden uit de running was. Zij ruilden hun toeschouwersfunktie binnen de kortste keren in voor groomwerk en zo hadden we het 2e deel van de wedstrijd 6 grooms om de combinatie heen. Vele handen maken licht werk, helemaal als ze zo geroutineerd zijn en een prachtig staaltje vakmanschap volgde. Esco en ik hoefden alleen het werk te voltooien.
Twijfel
Tot de laatste dag twijfelde ik of ik Esco wel mee zou nemen. Hij liep uiteindelijk nog maar net een paar daagjes goed en ik had het liever gehad dat hij enkele weken later op wedstrijd ging ook al was hij conditioneel goed voor elkaar. Ik dacht serieus erover om Jochie mee te nemen. Zelfs tijdens het inpakken de dag voor vertrek wist ik het nog niet. Totdat ik s’ avonds zag dat ik onbewust de spullen van Esco had ingeladen. En daar ik geen zin had alles om te wisselen heb ik gewoon het bijbehorende paard meegenomen.
Niet zwaar
De wedstrijd zelf vond ik niet zwaar. Ik had vanwege de lange droogte diepe mulle zandstukken verwacht. Deze waren er hier en daar wel maar zeker niet veel en alles bij elkaar vond ik er minder diepe stukken zand dan voorgaande jaren. Bij de briefing werd gewaarschuwd voor zelfs harde bodem. Daar mijn paarden echter rots en steenbodem gewend zijn, was voor ons deze bodem heerlijk dempend.
Het was redelijk warm maar gelukkig werd 3/4 deel van het parcours in de koele schaduw van de bomen verreden.
Op de vetgate was het wel heet en leek het zelf een stoofpan. Esco stond daar soms te painten en ook zijn turgor was niet optimaal. Hij was zeker niet de enigste vertelden de vets en gezien de omstandigheden was het normaal. Aangezien Esco zijn waardes allemaal goed waren en ook de re-inspections keurige cijfers gaf was er geen moment van twijfel.
De hele wedstrijd dronk en at Esco lekker, plaste mooi, mestte goed, had lekkere glimoogjes en vond alles een geweldig spel. Hij was op zijn bekende ‘jongehonden’-manier in de vetgate wat druk en drammerig maar bleef goed hanteerbaar. In het veld heeft hij keurig gehoorzaamd en werkte prettig samen. Tot de laatste ronde. Hij vond het inmiddels Esco-bedtijd en wilde wel het mandje in. Ik heb hem aardig moeten motiveren om ook de laatste ronde het tempo strak vast te kunnen houden.
Spannend!!!
Presenteert Esco zich vaak sloom en hangerig gedurende de vet-inspectie, bij de finishkeuring maakte hij er ditmaal helemaal een potje van. Kop naar benee, benen niet op willen tillen, nog niet eens draven willen…..vreselijk, wat liep hij het daar te verknallen. Godenzijdank draafde hij wel aan op de terugweg. Maar wat was ik bang. Het nachtmerrie-senario van 2009 (waar Esco afgekeurd werd op de finish nadat we als 1e NL over de streep waren gekomen) zag ik weer opnieuw langs flitsen en ik had het niet meer. Het waren de spannendste seconden van mij leven en ik vond het vreselijk. Ik spring nog liever met vrije val uit het vliegtuig.
Esco vind duidelijk het voordraven flauwekul en hij probeert daar zich te drukken als een puber die de handwas van een grote vette vaat moet doen.
Op dit punt is enige verbetering nog wenselijk…
De goedkeuring maakte daarom weer een golf van emotie los.
Feesie
We konden dus het feestgewoel in. Eerst het paard uitgebreid naverzorgen en alles opruimen. Hierna bracht onze eettentspeurneus Leo ons naar het beste plaatselijk restaurant waar meerdere enduranceluitjes de locatie nog aan een goede na-avond omzet hielpen. We kregen champagne van onze collega’s en vele warme felicitaties. We hebben hier genoten van een heerlijke verwennerij voor de uit- en inwendige mens. Verse asperges, lentebier, goede wijn en geweldig gezelschap. Het leven is mooi.
Vandaag
De volgende dag had Esco mooie droge beentjes en stond er fris en glanzend bij.
Hij loopt weer soepeltjes door de wei maar mag nog eventjes van wat vakantie genieten.
groetjes Yvonne
Hallo allemaal,
Een verslag Gartow.
Omgeving; mooi met prachtige dorpjes met vakwerkhuizen en veel bloemen en groen.
Reis; lange reis over goede wegen.
Bodem; bosgrond en zand, zo goed als plat.
Weer; stormen op voorkeuringsdag, op wedstrijddag en afruimdag prachtig zonnig/wolken, weinig wind, niet te warm.
Organisatie; in zowat alle opzichten prima (stallen/vetgate/parkeerruimte/uitzetten parcours/gezelligheid) doch secretariaat nog vooroorlogs met veel fouten.
Vertering; veel goede restaurants, redelijke prijsklasse.
Logement; veel mogelijkheden, lage prijsklasse, moeilijk via internet te vinden.
Sanitair; standaard geen toiletpapier en douches pas na 3 dagen zoeken enkele km verderop te vinden.
Donderdag
Lange reis van ruim 10 uur.
Heet en gewoontegetrouw dronk Cherain weer niets onder weg. Wel goed hooi en wortels gegeten.
Kwam enkele uren later aan dan gepland en in het donker. Cherain tijd gestapt, verzorgd en gestald. Hij had een prachtige grote mooie stal. Die wil ik thuis ook wel hebben zo ideaal!
Hij stond daar goed. Ik was te uitgeteld en ook te laat om nog een logementje te zoeken. En om te koken. Dus heb mij gewoon op mijn matrasje neer laten vallen om de volgende dag verder te zien.
Vrijdag
Cherain gevoerd, ontbeten, inschrijven, vetgate en restarea klaargezet, Cherain het eerste deel van de loop gereden, totale indeling goed doorgenomen evenals de vertrek- en binnenkomstpunten. Hierna gewacht op Astrid en Djimmer voor het kampement op te zetten daar ik dit niet alleen kan. Zij kwamen even na 13.00 uur aan en 2 uur later hadden wij echt alles staan. Hierna gingen Astrid en Djimmer parcours verkennen en ik de voorkeuring met Cherain doen. Daar kwam hij gladjes doorheen.
‘s Avond duurde de voorbespreking zoals gewoonlijk weer veel te lang en we waren nog net op tijd om een avondmaal te nuttigen in een door Leo aanbevolen restaurantje vlakbij. Dat bleek zeker een goede tip. Om 23.00 uur rolden we in bed.
Zaterdag
Start 6.00 uur. Het bleek al licht genoeg om zonder helmlampje te starten. Gelukkig want dat ding zorgt ervoor dat mijn helm alles zit behalve goed.
Ik starte vooraan maar deze groep had een te hoog draftempo voor mij. Ik haakte na een paar 100m af en kwam toen in het groepje NLers van Jannet van Wijk, Suzanne Pen en Carmen Romer terecht.
We hebben de verdere wedstrijd tot de laatste loop met elkaar opgereden. Het totale tempo kwam ons allen mooi overheen en we reden prettig samen.
Naar mijn smaak werd er wel teveel gedraafd en te weinig afwisselend gereden. De 1e loop is totaal in draf gereden, de 2e loop met hier en daar een galopje en vanaf de 3e kwam er pas voldoende afwisseling.
Toch bleef ik bij de groep daar het doorsneetempo goed was en Cherain bij hen rustig bleef. Want mijnheer holde het liefst als kip zonder kop rond. Ook was het prettig om als team rond te rijden en zo op elkaar in te spelen.
Conditioneel ging Cherain fluitend door het parcours. Heeft weinig getranspireerd, had een rustige ademhaling, recupereerde direct. Helaas hebben we de nodige minuten aanbiedtijd verloren door weging en een polsmeter die maar niet pakte. Tot aan vetgate 5 was de pols van Cherain bij de eerste meting in de 50. Eigenlijk moet ik hem maar niet meer meten en direct doorlopen…….scheelt toch weer kostbare minuten.
Vetgate 6 en finish had hij een pols van in de 60 die snel zakte.
In vetgate 2 (65 km) hield Cherain op met eten en bleef dit halsstarrig de volgende gate volhouden. Ook onderweg geen hap wortel of gras willen nemen. De vet constateerde (nog) geen darmproblemen maar wij wisten dat dit niet veel langer meer kon voortduren. Een spuit gastrogard deed wonderen en 1 uur later begon Cherain als vanouds te eten. Zijn darmgeluidscore bleven dus de gehele wedstrijd door keurig. Drinken heeft hij de hele wedstrijd erg goed gedaan.
Vanaf vetgate 4 (130 km) begon Cherain stijf te lopen. Verkrampt. Verzuurd leek het wel. Hetgeen ik echter niet kan verklaren daar hij in topvorm was en heel duidelijk onder zijn limit reed qua tempo en kunnen.
We gingen ervan uit dat hier het doek voor ons ging vallen. De vet zag dit stijflopen ook wel maar vond het zeker niet erg genoeg voor afkeuring. Letterlijk werd gezegd ‘ er zijn ergere gevallen doorgegaan’. Daar de rest van de controle alleen maar mooie cijfers liet zien gingen we met goede moed verder.
Zo gingen we op dezelfde wijze vetgate 5 (145 km) door en de re-check. Daar hielden we toch even ons hart vast want Cherain liep hier duidelijk verkrampt. Maar we mochten toch de laatste loop van 15 km in mits er rustig werd gereden.
Dus heb ik de laatste loop alleen gereden in een rustig tempo hetgeen Cherain aangaf dat hij kon.
Zo kwam ik de finish over. Al snel konden we Cherain aanbieden voor de na-keuring waar hij gelukkig een wat betere draf liet zien dan daarvoor.
Hetgeen niet mocht baten want de vets vonden het nodig hem nu maar wel af te keuren.
Zo oneerlijk zo lullig. Waarom doen ze dat niet 30 km eerder. Daar had ik volkomen vrede mee kunnen hebben. Maar om ons eerst die laatste 30 zwaartste km te laten ploeteren om dan alsnog een afkeuring te geven aan een paard welke zelfs wat beter liep dan daarvoor. Want geloof mij, die laatste 30 km zijn heel wat belastender dan stoppen op 130 km.
Hier krijg ik dus buikpijn van.
En pijn had ik al genoeg. Ik had een andere rijbroek aan dan de wedstrijdrijbroeken. Die lagen nog bij de drukker voor een nieuwe belettering. Helaas geen tijd gehad om ze vooraf op te halen. Kon geen probleem zijn daar ik thuis genoeg broeken heb waar ik de dagtochten goed mee rij. Feit; dagtochten zijn duidelijk geen wedstrijden. Ik had mij direct in loop 1 kapot gereden in het kruis en heb de eerste 3 loops flink wat bloed verloren. Gelukkig had ik nog een oud reservebroekje bij mij en nadat ik deze aan had werd het euvel niet erger. Ook met de stijgbeugels ging het in loop 1 niet goed. Terwijl dit toch de beugels zijn waar ik normaal Cherain mee rij, kreeg ik er nu verzuurde kuiten van. Hetgeen niet meer beterde maar gelukkig ook niet meer verergerde bij het gebruik van andere beugels. Verder is Cherain zo scheef als een hond en moet je je totale linkerzijde belasten om niet met zadel en al aan de rechterkant te belanden. Mijn linkerbeen ziet er nu dus niet uit, helemaal beurs en overwerkt. Een paar asperientjes deden echter wonderen zodat ik met goed fatsoen en netjes rijdend de wedstrijd heb kunnen voltooien.
Positief viel mij op dat mijn spieren en conditie het wel goed hielden de gehele wedstrijd. De extra oefeningen en heuvelswandelen werpt dus zijn vruchten af.
Ook positief was dat er veel NLers starten en iedereen correct en goed gereden had. Alle anderen hebben mooie resultaten neergezet.
De combinaties waar ik mee samenreed, zagen er uit alsof ze het ook met 2 hoeven in de neus en achterstevoren konden doen. Het ging ze makkelijk af.
En positief opvallend was het optreden van Suzanne Pen. Haar paard kan dit niveau gemakkelijk aan en Suzanne zelf heeft een mooie houding, blijft conditioneel in vorm en houdt ook nog eens haar verstand erbij. Daarbij wordt ze begeleid door een goed groomteam.
De afsluiting was niet leuk.
We snakten naar een douche, het stormzand nog diep in onze naden, het zweet van dagen hard werken op onze huiden en een halve pot vaseline op mijn onderlijf. Met moeite had ik doucheruimte én sleutels bemachtigd. De douche bleek in een schoolgebouw enkele km verderop hetgeen we niet konden vinden in de volgende uren. Bijna alle deuren van het dorp heb ik uitgeprobeerd met die sleutel open te krijgen in de hoop ergens een douche achter te vinden zonder resultaat. Het scheelde niet veel of de politie kwam mij als inbreker oppikken. Uiteindelijk zijn we gewoon besmeurd naar bed gegaan. Niet leuk!
Zondag
Hele ochtend nodig gehad met EINDELIJK DOUCHEN en opruimen en inpakken.
Bij transportkeuring liep Cherain niet meer kreupel. De benen waren goed droog en koel. Dit alles zonder stappen of loswerken.
Even na 12.00 uur huiswaarts gereden.
Lange vermoeiende (veel verkeer/file) reis. Gelukkig vervaardigde Cherain zich nu wel onderweg te drinken. Hooi en wortels gingen er ook goed in.
Volkomen leeg kwam ik om 24.00 uur thuis.
Cherain met deken op en voer lekker in de wei gezet.
Maandag
Ik moet een dagtocht rijden !!!! Aaaaaaahhauw ((
Cherain rust lekker uit in de wei. Hij is nog moe maar ziet er goed uit.
Onze les van de wedstrijd.
- Alleen nog maar met Anky rijbroeken rijden.
- Beginnen met de oude vertrouwde stijgbeugels en pas overgaan op andere indien nodig.
- Niet meer doorrijden in een groepje als het ritme je niet ligt. Cherain zijn verkramping is wellicht te verklaren aan het feit dat hij thuis nooit langdurige draftrainingen krijgt en hier zowat 65 km zonder afwisseling heeft gedraafd.
- Veel meer ter plaatse weerwoord geven bij een afkeuring. Indien we dat gedaan hadden, hadden we best een paar goede punten gehad. Nu hebben we ons eigenlijk gewoon weg laten sturen. Toen ik in verweer ging, was het al te laat.
Erg veel water.
Wij zien hier heel veel water uit die enorme sneeuwlaag naar beneden wegvloeien als een kolkende massa.
Gelukkig stroomt het van ons weg en zitten wij hier mooi droog op de berg!
Er is veel wateroverlast op vele plaatsen maar Cherain blijft dit bespaart. De ligging is wat wateroverlast betreft erg gunstig en verstandig gekozen in het verre verleden.
Mirwart
Qua endurance was Mirwart prima georganiseerd. Mooi heel ruim terrein, duidelijk uitgezet parcours, prima ontvangst, duidelijk korte briefing, goede veterinairen, jury en stewards.
Qua menselijke verzorging naadje pet.
Maar 1 toilet, geen douches, geen warm water. Er was een groot frietkot maar dat was op het moment supreme (zaterdag na de finish) hartstikke dicht. Plus in de verre reisbare omgeving geen restaurant.
De drafbaan in de vetgate was wat klein en met slechte bodem (losse steentjes, kuilen). De stallen waren prima evenals het wedstrijdterrein en de kampementplaats. Al lag het geheel welk op een lekkere helling. Een ieder begon recht op zijn slaapstede maar werd wakker ergens verkramt vastliggend in een hoekje.
Het secretariaat was goed bemand en erg behulpzaam maar moest het met spaarzame middelen doen. Zo moest je je uiterste best doen voor het bemachtigen van een setje routekaarten en was al snel het papier op voor uitdraaien. Toch vreemd want er waren slechts 4 (!) deelnemers op de 160 en iets van 15 op de 130.
Het was erg koud weer (4 graden). Op vrijdag de hele dag miezer, op zaterdag de hele dag regen en mist. Als toetje begoten met een koude wind. Met soms leuke windvlagen. Er zijn weer veel partytenten in de vetgate gesneuveld. 3 maal raden welke er nog steeds heel is (onverwoestbaar dat antieke rare tentje van ons). Een van zo’n windvlaag ramde de electrische voorziening van de wedstrijd omver zodat we de laatste (zeer donkere) wedstrijduren het zowat op de tast moesten doen. Voorgedraaft werd er in het licht van autolampen. Hoe zou het toch komen dat vanaf dat moment iedereen werd goedgekeurd….
We hebben het 3 dagen koud gehad. Konden ook niet even bijtanken boven een lekkere maaltijd in een gezellig restaurant want die waren er niet. Toen gaf ook nog eens mijn gasfles aan dat het einde van het seizoen naderde en hield op. Fles leeg, gaskacheltje uit. Verrekte koud was het.
Het parcours was best zwaar. Uiteraard zowat alles heuvelachtig maar dit was toch wel goed te doen. Vooral voor mijn paarden daar dit dagelijkse kost voor hen is. Ook waren er galoppeermomenten genoeg. De meeste hiervan gingen echter met vals plat omhoog/omlaag zodat het toch wel een grote belasting was voor zowel de spieren als de voorvoeten. Zowat de gehele bodem was hard. Alles tezamen behoorlijk pittig.
Dat was ook een van de redenen dat er zo weinig inschrijvingen waren. Het parcours is inmiddels berucht. Slechts 4 starters op de 160 (Belgisch kampioenschap echter zonder B deelnemers), 15 op de 130 (wereldkampioenschap veteranen) en een handjevol op de 100. Op zondag werd de nationale gereden. Hier waren gelukkig meer inschrijvingen, maar het bleef veel te weinig. Daar er geen Belgische starters op de 160 km waren, ging het Belgisch kampioenschap niet door. Treurig voor de organisatie die echt erg haar best had gedaan.
De 1e loop reden we de 2 beginuren in het donker. Waanzinnig moeilijk te rijden daar het direct op moeilijk terrein en in de heuvels was. Als je door een misstap van het pad afging, kon je aardig naar beneden donderen. Of in het water. We hadden allen helmlampjes maar daar hadden we niet veel aan want er was mist in de heuvels welke het licht tegenhield. Het was echt pikdonker. Alsof je opgesloten was in een kast. Ook moest je vaak bukken want er hingen takken over het pad. Die zag je uiteraard niet op tijd….
We werden geholpen door een quad welke voor ons uit reed en de weg wees. Zonder die quad waren we geheid volkomen verdwaald. Jammer was dat die quad zover voor ons uit reed. Wat ik ook riep, hij hoorde het niet en kwam niet dichterbij. Hij had een sterke verlichting die wél door de mist heen prikte. Daar hadden we goed gebruik van kunnen maken. Afijn, ook nu hielp hij ons zeer.
Een paar slimmerds op de 130 welke 15 minuten na de groep wilde starten om de hectiek van een massastart te ontlopen verdwaalden uiteraard volkomen. Ook hadden de dombo’s geen lampjes bij zich. Ze mogen nog blij zijn dat ze niet van een heuvel zijn gegleden.
In de avonduren werd het al weer snel donker. Iedereen die nog na 19.00 uur in het parcours zat verdwaalde weer. De organisatie gaf de 160 km ruiters de 2 quads als begeleiding in hun laatste loop mee. De kortere afstanddeelnemers mochten het zonder uitzoeken, hetgeen veel dwaalpartijen opleverde.
Ook Kathleen verdwaalde vlak voor de finish. Eigenlijk niet door de duisternis, ze reed toen nog in de schemer, maar doordat ze een afslag naar links over het hoofd zag en daardoor weer terug op de beginfase van die loop kwam. Hierdoor reed ze 10 km meer. En moest in het inmiddels opgekomen donker de weg weer terug zien te vinden. Iets wat eigenlijk onmogelijk was.
We hadden een zoekaktie naar haar gestart. Haar 2 grooms Marie en Patricia per auto, Djimmer lopend over de route. Djimmer vond haar en zo bereikte ze uiteindelijk de finish.
De 1e loop heb ik het kopwerk gedaan. Cherain deed dit werk uitstekend. Ik zag geen hand voor ogen maar hij hield het pad goed in de gaten en gebruikte hiervoor de lichtcirkel die mijn lampje maakte. Zelf kon ik hier niets mee daar de mist mij verblinde. Cherain zijn ogen zaten echter onder die cirkel en dichter bij de grond, hij kon er wel wat mee. Lastig werd het als ik moest bukken voor een tak. Dan zeilde de lichtcirkel naar opzij welke Cherain keurig volgde. Het pad af dus. 1maal lagen wij hierdoor bijna in het ravijn. Maar Cherain klaarde de klus uiterst vakkundig en toen het licht werd konden we vrijelijk doorrijden en wat meer tempo maken. De groep zocht zijn plek waarbij ik met de Francaise vooraan kwamen te rijden en Jannet en Carmen het wat kalmer aan deden en de gehele rit samen bleven rijden.
In de 2e loop deed de Francaise wat meer kopwerk.
Cherain liep goed en ervaren rond. Het ging hem makkelijk af. Bij de vetgate was hij direct goed in de pols. Helaas duurde het steeds te lang voor mijn hartmeter zijn pols oppikte. Kostbare verspilling van tijd. Ik heb iets met die polsmeters. Bij mij werken die krengen nooit snel, terwijl ik toch diversen (al 5) van de beste merken heb gekocht. Ook heb ik alle onderdelen inmiddels vernieuwd, zonder resultaat. Sta je daar te stuntelen en kostbare minuten te verspillen terwijl je paard al met een hartslag van onder de 60 binnen komt lopen. Iets waar absoluut verbetering in moet komen.
In dit geval maakte het niet uit daar ik toch sneller aan kon bieden dan de Francaise en er verder geen tegenstand was.
Er vielen nogal wat paarden uit. Slechts 1 veteraan haalde de finish en was hiermee de kampioen voor 2010. Bij de 130 en 100 gingen er ook de nodige uit.
Zelf viel ik uit op de 2e vetgate op 80 km. Terecht. Cherain liep kreupel op de voorbenen. De bodem viel hem te hard.
De overige 3 starters haalden wel de finish. De Francaise als 1e, veel later gevolgd door Carmen (duwde net de neus van haar paard eerder over de lijn en werd dus 2e) en Jannet.
De uitslag van de 130 en 100 is mij totaal niet bekend daar er geen uitslagenlijsten waren.
De prijsuitreiking was direct in de vetgate. Zodra de vets groen licht gaven, kreeg je je prijsje in handen geduwd. Grappig.
Ons gelegenheidsteam functioneerde goed.
Jan en Djimmer speelden prima op elkaar in. Djimmer beheerste zijn hoofdgroomtaak correct.
Astrid was als vanouds geweldig met haar werk in de vetgate.
Extra jammer dat we niet meer verder konden. Het liep gewoon prima en we wilden graag de dag volmaken.
Tevreden was ik over de conditie van Cherain. Hij liep duidelijk en sterk rond. Het ging hem goed af. Zijn lage hartwaardes en vlotte herstel in de vetgate was weer als vanouds. Van alle zwakte en ellende begin dit seizoen was geen sprake meer. We proberen het volgend seizoen gewoon nog een keer op wat zachter terrein.
Kathleen heeft het met NRG gewoon goed gedaan. Op dit moeilijke terrein werd ze 6e van de 15 starters. Ook al had ze 10 km meer gereden en veel tijd verloren in de 1e loop waar ze een mederuiter hielp die van zijn paard was gevallen. Zij hielp het loslopende paard op te vangen en vast te houden tot hij weer herenigd werd met zijn ruiter. Kathleen loosde NRG met stabiel tempo door de heuvels en elke keer weer kon NRG uiterst vlot door de keuring. Ook op de finishkeuring liep hij nog soepel en oogde kwiek.
De samenwerking met team Kathleen verliep soepeltjes en was fijn. Ze had fijne meiden (Gretha, Marie, Patricia) bij zich die uiterst bekwaam waren in hun taak. Gezellige mensen allemaal bij elkaar en de sfeer zat er dan ook goed in. Ondanks de kou hebben we het leuk gehad.
Geleerd hebben we dat we voortaan onze wedstrijden wat vroeger in het jaar proberen te plannen. Niet alleen de kou is vervelend, ook de hele korte dagen / rijden in het donker zijn niet uitnodigend. Al hebben we nu wel genoten van hete chocomelk met slagroom en pepernoten. Daar hoef je in augustus ook niet mee te komen.
Ook werd het idee in de groep gegooid zo laat in het jaar eventueel te rijden in het Middellandse zeegebied. Dat klinkt aantrekkelijk! Het wordt onthouden.
Alle groetjes,
Yvonne
A SNOW SAFARI ON HORSEBACK
Text and Photography by Brigitte Killian de Wolf.
Looking for a unique way to spend our Chrismas holidays, we hired the holiday home of our friends Yvonne van der Velde, her husband Jan Schaasma and their teenage son Ruben. Together they run Dutch Joy, an equestrian centre for tourists and a training centre for succesful competitors. The….. Klik hier om verder te lezen over hun vakantie in de sneeuw.
